सप्तदशः खण्डः

अथ होवाचोद्दालकमारुणिं गौतम कं त्वमात्मानमुपास्स इति पृथिवीमेव भगवो
राजन्निति होवाचैष वै प्रतिष्ठात्मा वैश्वानरो यं
त्वमात्मानमुपास्से तस्मात्त्वं
प्रतिष्ठितोऽसि प्रजया च पशुभिश्च ॥ १ ॥

atha hovācoddālakamāruṇiṃ gautama kaṃ tvamātmānamupāssa iti pṛthivīmeva bhagavo
rājanniti hovācaiṣa vai pratiṣṭhātmā vaiśvānaro yaṃ
tvamātmānamupāsse tasmāttvaṃ
pratiṣṭhito'si prajayā ca paśubhiśca || 1 ||

अत्स्यन्नं पश्यसि प्रियमत्त्यन्नं पश्यति प्रियं भवत्यस्य ब्रह्मवर्चसं
कुले य एतमेवमात्मानं वैश्वानरमुपास्ते पादौ त्वेतावात्मन इति होवाच
पादौ ते व्यम्लास्येतां यन्मां नागमिष्य इति ॥ २ ॥

atsyannaṃ paśyasi priyamattyannaṃ paśyati priyaṃ bhavatyasya brahmavarcasaṃ
kule ya etamevamātmānaṃ vaiśvānaramupāste pādau tvetāvātmana iti hovāca
pādau te vyamlāsyetāṃ yanmāṃ nāgamiṣya iti || 2 ||

इति सप्तदशखण्डभाष्यम् ॥

iti saptadaśakhaṇḍabhāṣyam ||