असद्वा इदमग्र आसीत् । ततो वै सदजायत । तदात्मानं स्वयमकुरुत ।
तस्मात्तत्सुकृतमुच्यत इति । यद्वै तत्सुकृतम् ।
रसो वै सः । रसं ह्येवायं लब्ध्वानन्दी भवति । को ह्येवान्यात्कः
प्राण्यात् । यदेष आकाश आनन्दो न स्यात् । एष ह्येवानन्दयाति ।
यदा ह्येवैष एतस्मिन्नदृश्येऽनात्म्येऽनिरुक्तेऽनिलयनेऽभयं प्रतिष्ठां
विन्दते । अथ सोऽभयं गतो भवति । यदा ह्येवैष एतस्मिन्नुदरमन्तरं
कुरुते । अथ तस्य भयं भवति । तत्त्वेव भयं विदुषोऽमन्वानस्य । तदप्येष
श्लोको भवति ॥ १ ॥
asadvā idamagra āsīt | tato vai sadajāyata | tadātmānaṃ svayamakuruta |
tasmāttatsukṛtamucyata iti | yadvai tatsukṛtam |
raso vai saḥ | rasaṃ hyevāyaṃ labdhvānandī bhavati | ko hyevānyātkaḥ
prāṇyāt | yadeṣa ākāśa ānando na syāt | eṣa hyevānandayāti |
yadā hyevaiṣa etasminnadṛśye'nātmye'nirukte'nilayane'bhayaṃ pratiṣṭhāṃ
vindate | atha so'bhayaṃ gato bhavati | yadā hyevaiṣa etasminnudaramantaraṃ
kurute | atha tasya bhayaṃ bhavati | tattveva bhayaṃ viduṣo'manvānasya | tadapyeṣa
śloko bhavati || 1 ||