औपमन्यव कं त्वमात्मानमुपास्स इति दिवमेव भगवो राजन्निति होवाचैष वै सुतेजा
आत्मा वैश्वानरो यं त्वमात्मानमुपास्से तस्मात्तव सुतं प्रसुतमासुतं कुले
दृश्यते ॥ १ ॥

aupamanyava kaṃ tvamātmānamupāssa iti divameva bhagavo rājanniti hovācaiṣa vai sutejā
ātmā vaiśvānaro yaṃ tvamātmānamupāsse tasmāttava sutaṃ prasutamāsutaṃ kule
dṛśyate || 1 ||

अत्स्यन्नं पश्यसि प्रियमत्त्यन्नं पश्यति प्रियं भवत्यस्य ब्रह्मवर्चसं
कुले य एतमेवमात्मानं वैश्वानरमुपास्ते मूर्धा त्वेष आत्मन इति होवाच
मूर्धा ते व्यपतिष्यद्यन्मां नागमिष्य इति ॥ २ ॥

atsyannaṃ paśyasi priyamattyannaṃ paśyati priyaṃ bhavatyasya brahmavarcasaṃ
kule ya etamevamātmānaṃ vaiśvānaramupāste mūrdhā tveṣa ātmana iti hovāca
mūrdhā te vyapatiṣyadyanmāṃ nāgamiṣya iti || 2 ||

इति द्वादशखण्डभाष्यम् ॥

iti dvādaśakhaṇḍabhāṣyam ||