उपकोसलो ह वै कामलायनः सत्यकामे जाबाले ब्रह्मचर्यमुवास तस्य ह द्वादश
वर्षाण्यग्नीन्परिचचार स ह स्मान्यानन्तेवासिनः समावर्तयꣳस्तꣳ ह
स्मैव न समावर्तयति ॥ १ ॥

upakosalo ha vai kāmalāyanaḥ satyakāme jābāle brahmacaryamuvāsa tasya ha dvādaśa
varṣāṇyagnīnparicacāra sa ha smānyānantevāsinaḥ samāvartayam̐stam̐ ha
smaiva na samāvartayati || 1 ||

तं जायोवाच तप्तो ब्रह्मचारी कुशलमग्नीन्परिचचारीन्मा त्वाग्नयः
परिप्रवोचन्प्रब्रूह्यस्मा इति तस्मै हाप्रोच्यैव
प्रवासाञ्चक्रे ॥ २ ॥

taṃ jāyovāca tapto brahmacārī kuśalamagnīnparicacārīnmā tvāgnayaḥ
paripravocanprabrūhyasmā iti tasmai hāprocyaiva
pravāsāñcakre || 2 ||

स ह व्याधिनानशितुं दध्रे तमाचार्यजायोवाच ब्रह्मचारिन्नशान किं नु
नाश्नासीति स होवाच बहव इमेऽस्मिन्पुरुषे कामा नानात्यया
व्याधिभिः प्रतिपूर्णोऽस्मि नाशिष्यामीति ॥ ३ ॥

sa ha vyādhinānaśituṃ dadhre tamācāryajāyovāca brahmacārinnaśāna kiṃ nu
nāśnāsīti sa hovāca bahava ime'sminpuruṣe kāmā nānātyayā
vyādhibhiḥ pratipūrṇo'smi nāśiṣyāmīti || 3 ||

अथ हाग्नयः समूदिरे तप्तो ब्रह्मचारी कुशलं नः पर्यचारीद्धन्तास्मै
प्रब्रवामेति तस्मै होचुः प्राणो ब्रह्म कं ब्रह्म खं
ब्रह्मेति ॥ ४ ॥

atha hāgnayaḥ samūdire tapto brahmacārī kuśalaṃ naḥ paryacārīddhantāsmai
prabravāmeti tasmai hocuḥ prāṇo brahma kaṃ brahma khaṃ
brahmeti || 4 ||

स होवाच विजानाम्यहं यत्प्राणो ब्रह्म कं च तु खं च न विजानामीति ते
होचुर्यद्वाव कं तदेव खं यदेव खं तदेव कमिति प्राणं च हास्मै
तदाकाशं चोचुः ॥ ५ ॥

sa hovāca vijānāmyahaṃ yatprāṇo brahma kaṃ ca tu khaṃ ca na vijānāmīti te
hocuryadvāva kaṃ tadeva khaṃ yadeva khaṃ tadeva kamiti prāṇaṃ ca hāsmai
tadākāśaṃ cocuḥ || 5 ||

इति दशमखण्डभाष्यम् ॥

iti daśamakhaṇḍabhāṣyam ||